Ajednak z prawej strony kilka najwyższych skał pozostało odkrytych. Przypływ nie dosięgał ich wierzchołków, jeśli nawet burza wypychała fale na ich zbocza.

To właśnie tam schronili się książę i czarnoksiężnik. Nie groziło im żadne niebezpieczeństwo. Wchodząc wyżej, mogli stale znajdować się na stałym lądzie. Kiedy woda przestałaby pokrywać kolonię, mogli pójść odszukać cenną ostrygę, a następnie zabrać ten skarb ze sobą.

W głębi duszy książę był wściekły. Przy całej swojej władzy, jaką

w owych czasach posiadali książęta, a nawet królowie, nie mogli oni nic zrobić przeciwko wróżkom. Tak byłoby dalej, gdybyśmy wrócili kiedyś do tej szczęśliwej epoki.

Lecz oto zauważyli, że wróżka i młody Ratin powracają na wysokie wybrzeże. Natychmiast książę Kissador i Gardafour ukryli się, aby ich obserwować, sami nie będąc zauważonymi.

Dobrze wiedzieli, że warto ich śledzić.

Młody człowiek zwrócił się w stronę wróżki Firmenty¸ która powiedziała:

– Teraz, podczas przypływu, Raton i jego rodzina pokonają kolejny stopień ewolucji, zbliżając się do człowieczeństwa. Z małży przemienię je w ryby, a w tej formie nie muszą się już obawiać swoich wrogów.

– A jeśli zostaną złowione? – zauważył Ratin.

– Możesz być spokojny, będę nad nimi czuwać.

Na nieszczęście Gardafour usłyszał, co mówiła wróżka, natychmiast więc powziął pewien plan.

– Chodź ze mną, mój książę – powiedział, kierując się ku stałemu lądowi.

Książę Kissador poszedł za nim, okazując oznaki zniecierpliwienia.

Wtedy wróżka skierowała swą różdżkę w kierunku ławicy w Samobrives, ukrytej pod wodą. Ostrygi, w których byli Ratonowie, zaczęły się rozchylać. Wyszły z nich trzepoczące się ryby, bardzo uszczęśliwione z tej nowej przemiany.

Raton, ojciec – dzielny i godny turbot,¹ z naroślami na swoim brunatnym boku, który, gdyby nie miał ludzkiej twarzy, patrzyłby na was swymi dużymi oczyma znajdującymi się na jego lewej stronie.

Pani Ratonna – ostrosz z mocnym kolcem na pokrywie głowy i z ostrymi kolcami swojej płetwy grzbietowej, bardzo zresztą piękna z tymi zmieniającymi się kolorami.

Panna Ratina – śliczna i elegancka chińska dorada, prawie przeźroczysta i niezwykle pociągająca w swojej szacie mieniącej się czernią, czerwienią i błękitem.

Rata – wściekła barakuda o wydłużonym ciele, paszczy dochodzącej aż do oczu, ostrych zębach, groźnym wyglądzie niczym rekin w miniaturze, o zadziwiającej żarłoczności.

Ratana – tłusty pstrąg tęczowy z cętkowatymi plamami koloru cynobrowego; o dwu rogalikach zarysowanych na srebrzystym tle łusek; dobrze wyglądałaby na stole smakosza.

Wreszcie kuzyn Raté – witlinek o szarozielonym grzbiecie. Ale przez wybryk natury, lub być może złośliwość Gardafoura, był on tylko w połowie rybą! Tak, tylna część jego ciała, zamiast kończyć się ogonem, dalej uwięziona była między dwiema skorupkami muszli ostrygi. Czyż nie przekraczało to już granic śmieszności? Biedny kuzyn!

Tak więc witlinek, pstrąg, barakuda, dorada, ostrosz i turbot, spoczywając w czystej wodzie u stóp skały, gdzie Firmenta użyła swojej różdżki, wydawały się mówić:

– Dziękujemy, dobra wróżko, dziękujemy!

* * *