Drogie dzieci, oto jaki jest koniec tej bajki: Ratonowie nie muszą się już niczego obawiać: ani Gardafoura, uduszonego przez księcia Kissadora, ani też samego księcia, tak uwielbiającego samego siebie.

Wygląda na to, że teraz będą naprawdę szczęśliwi, a ich szczęście prawdopodobnie nie będzie niczym zmącone.

Poza tym wróżka Firmenta jest naprawdę do nich niezwykle przywiązana i nie będzie im szczędzić swoich dobrodziejstw.

Jedynie kuzyn Raté ma poniekąd prawo uskarżać się, ponieważ nie udało mu się osiągnąć pełnej metamorfozy. Nie może się pogodzić

z ogonem osła, przyczyną swojej rozpaczy. Na próżno usiłuje go ukryć… Ciągle wychodzi!

Co do zacnego Ratona, ku wielkiej rozpaczy diuczessy Ratonny, która bezustannie wytyka mu jego odmowę przejścia do rodzaju ludzkiego, pozostanie szczurem na całe swoje życie.

A kiedy kłótliwa kobieta za bardzo dokucza mu swoimi lamentami, zadawala się jedynie powtarzaniem jej słów bajkopisarza:¹

– Ach, te kobiety! Te kobiety! Ładne buzie, ale rozumu ani za grosz!

Dodajmy jeszcze, że Rata i Ratanna są zgodnym małżeństwem.

Jeśli idzie o księcia Ratina i księżniczkę Ratinę, to stali się bardzo szczęśliwi i mieli dużo dzieci.