Podczas gdy ja w ten sposób radziłem sobie ze sprytnym Pikardyjczykiem, inni już się oddalili. Słyszałem jednak dobrze, jak mówili, że nie jest bezpiecznie przebywać w pobliżu takiego jak ja niezdary i najzwyklejsza w świecie ostrożność każe schodzić mu z drogi.

Nawet sam Brétignot, surowy acz niesprawiedliwy, opuścił mnie, jakbym był jettatore,¹ mogącym rzucać urok. Wszyscy wkrótce zniknęli na lewo, za małym laskiem. Prawdę mówiąc, wcale się tym nie smuciłem. Przynajmniej teraz będę odpowiedzialny jedynie za swoje czyny!

Zostałem więc sam, zupełnie sam pośród tego niekończącego się pola. Cóż zatem, wielki Boże, należało zrobić z całym tym ekwipunkiem złożonym na mych barkach? Nie było ani jednej przepiórki, do której można by strzelić. Żadnego zajunca, jak mówią wieśniacy pikardyjscy, który, używając słowa z żargonu myśliwskiego, kołowałby! Lepiej mi było spokojnie siedzieć w swoim gabinecie, czytać, pisać lub nawet nic nie robić!

Szedłem bez celu. Przemierzając te zaorane pola, wybierałem najchętniej udeptane ścieżki. Maszerowałem dwadzieścia minut, potem odpoczywałem dziesięć. W promieniu pięciu kilometrów żadnego zabudowania, żadnej wieży rysującej się na horyzoncie. Było to zupełne odludzie, a tylko co jakiś kawałek stał słup z oszukańczym napisem grożącym intruzom: POLOWANIE ZABRONIONE.

Zabronione? Z całą pewnością nie było tu żadnej zwierzyny łownej, nawet nie było jej śladów!

Tak ciągle idąc, ze strzelbą przewieszoną przez ramię, powłócząc nogami, marzyłem i filozofowałem. Na mój gust słońce za wolno zachodziło za horyzont. Czyżby jakiś nowy Jozue,² zawieszając prawa kosmografii,³ zatrzymał je na tej dziennej drodze, ku największej przyjemności mych szalonych kompanów? Czy w końcu po tym żałosnym dniu, rozpoczynającym sezon łowiecki, nie nadejdzie noc?

* * *