Jeżeli będziecie szukać na mapie Flandrii¹, starej lub współczesnej, miasteczka Quiquendone², jest prawdopodobne, że tam go nie znajdziecie.Czyżby więc Quiquendone było miastem zaginionym? Nie. Miało dopiero powstać? Nic podobnego. Istnieje ono, na przekór geografom, i to od prawie dziewięciuset lat. Liczy nawet dwa tysiące trzysta dziewięćdziesiąt trzy dusze, zakładając, że każdy z mieszkańców posiada jedną duszę. Leży trzynaście i pół kilometra na północny zachód od Audenarde³ i piętnaście i ćwierć kilometra na południowy wschód od Brugii, w samym środku Flandrii⁴.Pod jego trzema mostami, osłoniętymi, podobnie jak w Tournai⁵, ozdobnymi, średniowiecznymi dachami, przepływa Vaar, niewielki dopływ rzeki Escaut⁶.Można podziwiać tu stary zamek, którego kamień węgielny położył w 1197 roku hrabia Baldwin⁷, przyszły cesarz Konstantynopola, oraz ratusz z gotyckimi półoknami, zwieńczony różańcem blanków, nad którym dominuje dzwonnica z wieżyczkami, wznosząca się na trzysta pięćdziesiąt siedem stóp⁸ ponad ziemią. Z niej, o każdej pełnej godzinie, można usłyszeć kurant zegarowy o pięciu oktawach, prawdziwe napowietrzne pianino, którego sława przewyższa o wiele chwałę słynnego zegara z kurantem znajdującego się w Brugii.Cudzoziemcy – jeżeli kiedykolwiek przybędą do Quiquendone – nie opuszczą bynajmniej tego osobliwego miasta, nie zwiedziwszy sali stadhouderów⁹, ozdobionej portretem naturalnej wielkości Wilhelma de Nassau¹⁰, namalowanym przez Brandona;ambony kościoła Świętego Magloire’a¹¹, arcydzieła architektury XVI wieku;studni z kutego żelaza, wydrążonej w środku wielkiego placu Świętego Ernufa, której wspaniałą ornamentację wykonał Quentin Metsys¹², kowal i malarz;grobowca wzniesionego kiedyś dla Marii Burgundzkiej, córki Karola Zuchwałego¹³, spoczywającej teraz w kościele Notre Dame w Brugii…Kończąc, należy stwierdzić, że w Quiquendone najważniejszym przemysłem jest produkcja bitej śmietany i dropsów, wytwarzanych tu na wielką skalę.Od kilku już wieków miasteczko administrowane jest przez rodzinę van Tricasse, gdzie władza przechodzi z ojca na syna. A jednak Quiquendone nie figuruje na mapie Flandrii!Czyżby to była nieuwaga geografów czy też umyślne pominięcie? Tego nie umiem wam wyjaśnić. Jednakże Quiquendone istnieje w rzeczywistości, ze swymi wąskimi uliczkami, murem obronnym, hiszpańskimi domami, halą targową i swoim burmistrzem – jako dowód, że było ono niedawno widownią wypadków zadziwiających, nadzwyczajnych, nieprawdopodobnych, a jednak prawdziwych, które jak najwierniej w tym opowiadaniu zostaną przedstawione.

Trudno doprawdy nie tylko powiedzieć, ale nawet pomyśleć cokolwiek złego o Flamandach z zachodniej Flandrii. Są to ludzie dobrzy, rozumni, oszczędni, towarzyscy, łagodnego usposobienia, gościnni, trochę może ociężali w mowie i na umyśle, jednakże ten ostatni niedostatek nie wyjaśnia, dlaczego jedno z najbardziej atrakcyjnych miast na ich terytorium nie znalazło dotąd swego miejsca w nowożytnej topografii.

To przeoczenie jest bez wątpienia godne pożałowania.Gdyby jeszcze historia, lub z braku historii kroniki, albo z braku kronik tradycja kraju wzmiankowały o Quiquendone!Ale nie, ani atlasy, ani przewodniki, ani też opisy podróży nic o nim nigdzie nie wspominają.Nawet sam pan Joanne¹⁴, ten dociekliwy poszukiwacz mieścin, nie mówi o nim ani słowa.Wiadomo, jak bardzo takie przemilczenie musi szkodzić handlowi i przemysłowi tego miasteczka. Spieszę jednak donieść, że w Quiquendone nie ma ani przemysłu, ani handlu, i że to miasto doskonale się bez tego obchodzi.Dropsy i bitą śmietanę konsumuje się na miejscu i nigdzie się ich nie eksportuje. Słowem, mieszkańcom Quiquendone niczego nie brakuje.Żądze ich są umiarkowane, życie skromne. Obywatele są spokojni, łagodni, chłodni, flegmatyczni, jednym słowem są to „Flamandowie”, jakich się jeszcze niekiedy spotyka pomiędzy rzeką Escaut a Morzem Północnym.

* * *