Wiadomo jak wygląda ta wspaniała skała, wysoka na czterysta dwadzieścia pięć metrów, spoczywająca na podstawie o szerokości tysiąca dwustu czterdziestu pięciu i długości czterech tysięcy trzystu metrów. Jest nieco podobna do olbrzymiego śpiącego lwa, który mocząc ogon w morzu, głowę trzyma od strony Hiszpanii. Jego pysk ukazuje zęby, zęby staruszki, jak mówią – siedemset dział wycelowanych poprzez strzelnice w murze. Staruszka, która gryzie mocno jeżeli jej się dokucza. Dlatego też Anglia trzyma się tam dobrze, podobnie jak w Pekinie, Adenie, na Malcie, na Pulau Pinang¹ i Hongkongu, równie skalistymi, które kiedyś, wraz z postępem mechaniki, uczyni twierdzami obrotowymi.

Tymczasem Gibraltar zapewniał Zjednoczonemu Królestwu niezaprzeczalne panowanie nad osiemnastoma kilometrami tej cieśniny, którą otwarła maczuga Herkulesa, stawiając naprzeciw siebie Abilę i Calpę², na samym dnie wód śródziemnych.

Czyżby Hiszpanie wyrzekli się tego skrawka ich półwyspu? Niewątpliwie tak, ponieważ wydaje się on być niedostępny od strony lądu jak i od morza.

Wszelako znalazł się ktoś, kogo prześladowała natrętna myśl odzyskania tej wyzywającej i niedostępnej skały. Był nim przywódca bandy, człowiek dziwny, można nawet powiedzieć – szalony. Ten hidalgo³ nazywał się dokładnie Gil Braltar, które to nazwisko, według niego, upoważniało go do tej patriotycznej wyprawy zdobywczej. Lecz jego umysł nie był tak do końca w porządku i jego miejsce było w domu dla obłąkanych, gdzie znano go zresztą bardzo dobrze. Jednakże od dziesięciu lat nie wiedziano zupełnie gdzie przebywał. Czyżby obracał się między ludźmi? W rzeczywistości jednak nie opuszczał wcale swej rodowej posiadłości. Żył tam jak troglodyta:⁴ pod drzewami, w jaskiniach, a bardzo wyjątkowo w głębi tych niedostępnych zakątków grot San Miguel,⁵ które, jak mówią, mają połączenie z morzem. Sądzono więc, że umarł. Jednak on żył, lecz na sposób tych dzikich, pozbawionych ludzkiego rozumu, którzy ulegają tylko zwierzęcym instynktom.

* * *