Po wybuchu Quiquendone natychmiast stało się z powrotem miastem spokojnym, flegmatycznym, flamandzkim, takim, jakim było niegdyś.

Po eksplozji, która zresztą nie wywołała jakichś specjalnych emocji, każdy z mieszkańców, nie wiedząc dlaczego, machinalnie udał się w kierunku swego domu: burmistrz oparty na ramieniu radnego, adwokat Schut na ramieniu doktora Custosa, Frantz Niklausse na ramieniu swego rywala, Simona Collaerta, każdy spokojnie, bez hałasu, nie mając nawet pojęcia o tym, co zaszło, zapomniawszy o Virgamen i o zemście. Generał powrócił do robienia swych konfitur, a jego adiutant do swoich dropsów.

Wszystko powróciło do dawnego spokoju i do zwyczajnego życia: ludzie i zwierzęta, zwierzęta i rośliny, nawet wieża przy bramie Audenarde, którą eksplozja – te eksplozje są niekiedy doprawdy zdumiewające – którą eksplozja wyprostowała!

I od tego czasu już nigdy w miasteczku Quiquendone nikt nie podnosił głosu i żadna sprzeczka nie miała miejsca. Tym bardziej nie było mowy o polityce, klubach, procesach czy strażnikach miejskich! Posada komisarza Passaufa znowu stawała się synekurą i jeżeli nie zmniejszono mu jego uposażenia, to tylko dlatego, że burmistrz i radny nie mogli się zdecydować, by podjąć w tym względzie jakąś decyzję. Tym sposobem, wcale nie zdając sobie z tego sprawy, przedłużali marzenia niepocieszonej Tatanemance.

Jeśli chodzi o rywala Frantza, to ten wspaniałomyślnie wyrzekł się pięknej Suzel na korzyść jej ukochanego, który tak bardzo się spieszył, iż poślubił ją pięć lub sześć lat po zaistniałych wypadkach.

Co się tyczy pani van Tricasse, to umarła dziesięć lat później, w pożądanym terminie. Burmistrz ożenił się ze swoją kuzynką, Pelagie van Tricasse, będącą w doskonałej kondycji… dla szczęśliwego śmiertelnika, który miał po nim nastąpić.

* * *