Ślub księcia Ratina i księżniczki Ratiny odbył się z przepychem godnym tej pięknej młodej pary, jakby stworzonej dla siebie.

Wracając z kaplicy, orszak szedł w tym samym nienagannym szyku – cóż za szlachetność postawy, którą spotyka się jedynie wśród ludzi wysokiej klasy.

Gdyby jednak znalazł się ktoś, kto zarzuciłby, że wszyscy ci wielcy panowie byli jedynie parweniuszami,¹ którzy zgodnie z prawami metempsychozy przeszli przez najniższe fazy – będąc bezdusznymi mięczakami, głupimi rybami, bezmózgowymi ptakami, bezrozumnymi czworonogami – to, patrząc na nich, musiałby pozbyć się wszelkich wątpliwości co do ich pochodzenia. Z drugiej strony jednak dobrych manier uczyć trzeba się tak samo, jak historii czy geografii. Wystarczy się tylko przyłożyć. Niemniej jednak, gdyby człowiek pamiętał, czym był w przeszłości, byłby skromniejszy, a ludzkość tylko by na tym skorzystała.

Po uroczystości zaślubin wszyscy zasiedli w wielkiej sali pałacu do wspaniałego posiłku. Powiem wam tylko, że jedzono ambrozję² przyrządzoną przez najlepszych kucharzy, pito nektar zaczerpnięty z najwspanialszych piwnic Olimpu.³

Uwieńczeniem uroczystości był bal, na którym piękne bajadery⁴ i pełne gracji tancerki egipskie, odziane w orientalne stroje, zachwyciły prześwietne zgromadzenie porywającymi występami baletowymi.

Następnie, zgodnie z przyjętym zwyczajem, książę Ratin z żoną, otworzyli bal kadrylem,⁵ w którym Wielkiej Księżnej Ratonnie towarzyszył pan z królewskiego rodu. Za nimi podążał dom Rata w towarzystwie pewnej ambasadorowej, oraz Ratana prowadzona przez samego bratanka Wielkiego Elektora.⁶

Co do kuzyna Ratégo, długo wahał się nad wyborem. Mimo że wymagało to od niego trzymania się na baczność, nie ośmielił się on jednak zaprosić żadnej czarującej damy, której z radością zaoferowałby ramię zamiast swojej ręki. Wreszcie zdecydował się poprosić do tańca uroczą, bardzo dystyngowaną hrabinę. Ta miła dama przyjęła jego propozycję… być może niezbyt rozsądnie i oto nowa para rzuciła się w wir walca Gungla.⁷

Jakie były tego skutki? Już wkrótce zabrakło miejsca! Na próżno biedny kuzyn Raté usiłował schować pod pachą swój ośli ogon, tak jak tancerki robią to z trenem. Ogon ten, porwany przez ruch odśrodkowy, stał się jego pułapką. Rozciągnął się na całej swojej długości, uderzając w grupę tańczących, zaplątał się w ich nogi, prowokując tym kompromitujące upadki, czego doświadczył w końcu sam markiz Raté i towarzysząca mu hrabina.

Półprzytomną ze wstydu hrabinę trzeba było wynieść, a kuzyn Raté uciekł z sali co sił w nogach, obiecując sobie solennie, może trochę zbyt późno, że nikt go więcej nie namówi do kręcenia się pośród tańczących!

Ten przykry epizod zakończył bal i wszyscy wyszli w chwili, gdy fajerwerki wspaniałym ognistym snopem oświetliły ciemności nocy.

* * *